Hindi ba nakakatawa, na maraming Pilipinong gustong pumunta ng America? Isa na ako dun. Nung nagbakasyon kasi yung mga kapatid ko, wow! As in bago lahat ng gamit. Abercrombie & Fitch shirts (i-narbor ko agad!), Gucci na relos (i-narbor ko din!), pabango, at maski US Navy na shorts i-narbor ko na rin (LOL!).
Amoy America pa yung mga gamit na yun. Ang impression ng tao dito, pag galing US mayaman. Ang brother ko, nagtrabaho sa mall sa isang Candy Shop ng isang Vietnamese. Tapos nun nag janitor sa ospital kung saan nurse si Mama. Si Papa naman Nursing Aide sa isa pang ospital (Med Tech siya dito pero sa US kailangang mag-exam uli, ayaw pa ni Papa). Di ko lang naisip hanggang nabasa ko yung bulletin na yun na mahirap talaga ang buhay doon. Di pwedeng tambay. Puro utang mula gasolina para sa sasakyan, hanggang pagkain- at ang utang dapat bayaran sa tamang panahon. Kundi may multa.
Nung makita ko yung mga litrato nila sa Louisiana- ang ganda ng bahay! Yung mga furniture sa mga rooms, yung kitchen super modern, yung dalawang kotse sa garahe (wala kami ni pedicab dito sa Pinas!)… Sabi ko, as in kakarerin ko na talaga ang Nursing para ako na ang kasunod na makakapunta. Di ko naisip utang pala yung mga yon. Mas OK pa rin buhay dito.
Teka lang, magkano ba sweldo ng nurse dito sa Pinas? Sobrang liit! Ayoko ngang i-mention kasi nakaka-depress… Minsan tuloy naiisip ko kung mali na nag-resign ako sa dati kong trabaho para mag-aral ng Nursing. Chika lang, as in iniisip ko lang. Bakit ba kasi sobrang nagma-matter yung sweldo? Para marami akong mabili? Wala rin naman akong masyadong naipon dati.
Hmm, pag-iisipan ko pa. Ayan, I was just thinking out loud. Eto po yung bulletin na sinasabi ko:
Akala ng mga tao na nasaPilipinaskapag nasa Amerika o Canada ka akala nila madamika nang pera. Ang totoo, madami kangutang, dahil credit card lahat ang gamit mo sa pagbili mo ng mga gamit.
Kailangan mo gumamit ng credit cardpara magka credit history ka, kasi paghindi ka umutang o wala kang utang,hindi ka pagkakatiwalaan ng mga kano.Pag wala kang credit card, ibig sabihin wala kang kapasidad magbayad.
Akala nila mayaman kana kasi may kotseka. Ang totoo, kapag hindi ka bumiling kotse sa Amerika maglalakad ka ngmilya-milya sa ilalim ng init ng araw okaya sa snow. Walang jeepney, tricycle opadyak sa Amerika at Canada.
Akala nila masarap ang buhay dito sa Amerika at Canada. Ang totoo puro ka trabaho kasipag di ka nagtrabaho, wala kang pangbayad ng bills mo sa kotse, creditcard, ilaw, tubig, insurance, bahay atiba pa. Hindi ka pwedeng tumambay sakapit bahay kasi busy din sila maghanapbuhay pangbayad ng bills nila.
Akala nila masaya ka kasi nagpadala kang pictures mo sa Disney, Seaworld, SixFlags, Universal Studios, Niagra Falls at iba pangattractions. Ang totoo kailangan mongngumiti kase nagbayad ka ng $70+ paramakarating ka dun, kailangan mo naman ang 10 hours na sweldo mong pinangbayad sa ticket.
Akala nila malaki na kinikita mo kasidolyar na sweldo mo. Ang totoo malakipag pinalit mo ng peso pero dolyar dinang gastos mo sa Amerika at Canada. Ibig sabihin,ang dolyar mong kinita sa presyongdolyar mo din gagastusin. Ang P15.00 nasardinas sa Pilipinas, $1.00 sa Amerika at Canada, ang isang pakete ng sigarilyosa Pilipinas P40.00. sa Amerika at Canada $6.50,ang upa mo sa bahay na P10,000.00 sa Pilipinas, sa Amerika at Canada $1,000.00++
Akala nila buhay milyonaryo ka na kasiang ganda ng bahay at kotse mo. Ang totoo milyon ang utang mo. Ang bago mong kotse 5 taon mong huhulugan. Ang bahay 30 taon mong huhulugan. Ibig sabihin alipin ka ng bahay at kotse mo.Madaming naghahangad na makarating sa Amerika at Canada, lalo na mga nurse. Mahirap maging normal na manggagawa dito, madalas pagod ka sa trabaho.
The Human Cloning exhibit
"documentation" kuno
Careful..
With a nice lady.
My trusty boots.
Prowling the meat section for the Nutrition assignment..
Close kami.
With Bonbon (my right) and the guy with the sliced head.
Trineustes gratilla- my sea urchin specimen from Calicoan for the Zoology lab last year
Let me think..
Cramming.
I'm so proud of this map I rendered, I bet my Prof at UP College of Arch. would have liked it too hehe
Preparing the Chapel. (We had no other venue)
My opening remarks (in Waray-waray): "Each time I eat a morsel of rice, I think of the farmers who planted them and I feel grateful. I can speak for the whole class in saying that we learned a lot as we interacted with the community. My deepest thanks to the residents of Brgy. Victoria for receiving us..."
88.5% of families here have a monthly income below 5,000. With the hardwork that they do, I have greater respect for farmers.
Beyond the white washed steel bars are acres and acres of rice fields as far as the eyes can see.
Ahh memories of Guiuan..
This boy hits the big 3-0 in two year's time. Gulp.
